H γυροειδής αλωπεκία είναι μια αυτοάνοση ασθένεια του θύλακα της τρίχας. Χαρακτηρίζεται από ανομοιόμορφη τριχόπτωση, η οποία αναπτύσσεται σε φυσιολογικό, κατά τα άλλα, δέρμα, με τρίχες σε μορφή θαυμαστικού γύρω από τα όρια των περιοχών που επεκτείνεται. Στις περισσότερες περιπτώσεις περιορίζεται σε μία ή περισσότερες πλάκες, αλλά στα βαριά περιστατικά μπορεί να υπάρχει πλήρης τριχόπτωση στην κεφαλή (ολική αλωπεκία ) ή σε ολόκληρο το σώμα (καθολική αλωπεκία ).

 

 

  • Η ΓΥΡΟΕΙΔΗΣ ΑΛΩΠΕΚΙΑ ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ;

    Η αλωπεκία αυτή είναι μη ουλωτική και στις περισσότερες περιπτώσεις υποχωρεί αυτόματα μετά από λίγους μήνες.

    Για πολλούς γιατρούς και ασθενείς αποτελεί λογική επιλογή η μη θεραπεία της γυροειδούς αλωπεκίας. Συχνά προκύπτει αυτόματη ύφεση και για καμία θεραπεία δεν έχει αποδειχθεί ότι αλλάζει την μακροπρόθεσμη πρόγνωση. Η θεραπεία μπορεί να είναι χρονοβόρα, δυσάρεστη και, ενδεχομένως, τοξική, ενώ η αντιμετώπιση της υποτροπής ενδέχεται να είναι δύσκολη.

    Από την άλλη, μερικοί ασθενείς επηρεάζονται σε τέτοιο βαθμό που χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη και συμβουλευτική. Επίσης μπορεί να βοηθήσουν η επαφή με άλλους ασθενείς και οι ομάδες υποστήριξης. Οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερωθούν πλήρως σχετικά με τη φυσική εξέλιξη της νόσου και να έχουν ρεαλιστικές προσδοκίες ως προς την έκβαση της θεραπείας.

  • ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΓΥΡΟΕΙΔΟΥΣ ΑΛΩΠΕΚΙΑΣ;

    Οι θεραπείες πρώτης γραμμής είναι σταθερά οι πιο αποτελεσματικές και ασφαλείς. Ωστόσο, η απόκριση σε οποιαδήποτε θεραπεία ποικίλλει και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την έκταση και τη διάρκεια της αλωπεκίας.

    Οι ενδοβλαβικές ενέσεις κορτικοστεροειδών θεωρούνται θεραπεία πρώτης γραμμής για ενήλικες ασθενείς όταν υπάρχουν μόνο μία ή δύο μικρές πλάκες αλωπεκίας, αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν μέχρι και στο 50% του τριχωτού της κεφαλής, εάν οι ασθενείς μπορούν να ανεχθούν την ενόχληση.

    H τοπική ανοσοθεραπεία είναι η επαγωγή των αλλεργιών εξ επαφής στο τριχωτό της κεφαλής και αποτελεί μια εναλλακτική επιλογή.

    Η συστηματική κυκλοσπορίνη φαίνεται επίσης να είναι αποτελεσματική εφόσον χορηγούνται υψηλές δόσεις, αλλά η απόκριση δεν διατηρείται μετά τη διακοπή της θεραπείας, οπότε και πάλι είναι δύσκολο να αιτιολογηθεί η χρήση της.

    Οι μελέτες με τοπικό τακρόλιμους έχουν επιδείξει ενθαρρυντικά αποτελέσματα σε αρουραίους και ποντίκια αλλά, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν αποδείξεις ως προς τη χρήση του σε ανθρώπους.

    Η ομοιοπαθητική παραμένει πάντα μία εναλλακτική επιλογή σε ασθενείς που δεν θέλουν τις πιο επιθετικές φαρμακευτικές αγωγές.

    Πολύ σημαντική και δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι η ψυχολογική υποστήριξη των ασθενών αυτών δεδομένου ότι εκλυτικός παράγοντας της νόσου είναι τις περισσότερες φορές το stress.

    Ένας άλλος τρόπος είναι η κάλυψη και πολλοί ασθενείς αισθάνονται πολύ καλύτερα όταν χρησιμοποιούν περούκα.

  • ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΩ;

    Μην καταφεύγετε σε ¨μαντζούνια¨ άγνωστης προέλευσης και αμφιβόλου δραστικότητας.

    Ελάτε να δούμε την έκταση του προβλήματος και θα επιλέξουμε μαζί την θεραπεία που σας ταιριάζει.